ΚΡΑΥΓΑΖΩ ΨΙΘΥΡΙΖΩ ΣΙΩΠΩ ΜΑ ΠΑΝΩ ΑΠ ΟΛΑ ΛΥΠΑΜΑΙ! (3)

ΣΟΜΠΟΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

Κραυγάζω ότι το πολιτικό προσωπικό της χώρας, σε γενικές γραμμές πάντα, έχει ξεχαστεί κοιτάζοντας την όψη του στον καθρέφτη, ψιθυρίζω η κοινωνία βράζει και σιωπώ γιατί η δεν είναι η πρώτη σφαίρα που εξοστρακίζεται. Κραυγάζω πως πολλοί άνθρωποι είναι ακόμη σε θέση να σκεφτούν ότι η επέλαση του πολιτισμού της κατανάλωσης τα τελευταία χρόνια μας έφθειρε και χάλασε την ψυχή μας, ψιθυρίζω ότι ξαφνικά και ανεπαισθήτως περάσαμε από τη φτώχεια στο δήθεν, ανταλλάσσοντας ό,τι μας κρατούσε ενωμένους με την απάθεια, και σιωπώ μπροστά στον κυνισμό και την αδιαφορία. Κραυγάζω ότι απ' την άλλη, ο ακάθεκτος «εκσυγχρονισμός» και η πλήρης υποταγή της πολιτικής στις δυνάμεις της αγοράς δημιούργησε πλούτο που μοιράστηκε σε λίγους και, ψιθυρίζω για το πικρό «αντίδωρο», των υπόλοιπων που παραμυθιαστήκαμε με το όραμα του «λαϊκού καπιταλισμού», στηριγμένο στα πήλινα πόδια του Χρηματιστηρίου και του εύκολου δανεισμού από τις τράπεζες και σιωπώ γιατί τώρα εκεί προστρέχουμε γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Κραυγάζω πως στην άκρη αυτού του δρόμου καθισμένοι, μετράμε τώρα τις απώλειες. Γιατί ό,τι με αίμα κατακτήσαμε σχόλασε. Η πλήρης απασχόληση (μια δουλειά, για όλη τη ζωή), που μας καταξίωνε άλλοτε στα μάτια των παιδιών και των φίλων μας, είναι τώρα ανέφικτη ψιθυρίζω ότι οι πολιτικές οικογένειες που κληρονομικά κυβερνάνε αδιατάρακτα τον τόπο, μας καλούν να γίνουμε ευέλικτοι και να ζούμε με μισή δουλειά, μισή ασφάλιση και ζωή λειψή για να καλύπτονται οι στατιστικοί δείκτες και σιωπώ γιατί η κοινωνία βράζει και το πολιτικό σύστημα έχει βγει βόλτα στην εμπόλεμη ζώνη. Κραυγάζω ότι οι άνθρωποι που περιμένουν τα πρωινά λεωφορεία, είτε στα Τουρκοβούνια της Αθήνας είτε στο Βαρδάρη και την Καλαμαριά, είτε στους δρόμους μιας όποιας πόλης νιώθουν ότι «όλοι οι πολιτικοί είναι το ίδιο» και ότι δεν έχουν καμιά απαντοχή ψιθυρίζω ότι σοσιαλδημοκράτες και νεοδεξιοί διαδέχονται αλλήλους στην εξουσία και δεν αλλάζει τίποτε, γιατί το πρόβλημα είναι ότι λένε και κάνουν τα ίδια πράγματα. Ο ένας ανοίγει το δρόμο κι ο άλλος τον βαδίζει πρόθυμα, ξεχνώντας τις προεκλογικές διακηρύξεις και αδιαφορώντας για τους ανθρώπους που σπρώχνονται στη μεθόριο της επιβίωσης. Και σιωπώ για την Αριστερά, που δεν μπορεί ,κατά γενική παραδοχή, να «πάρει τον καιρό», αφού δεν έχει αναλύσει ούτε καν τις αιτίες που κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση. Πού ν' απαγκιάσει ο απλός κόσμος;