ΔΕΝ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΑ... ΣΥΓΝΩΜΗ!2

ΣΟΜΠΟΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

Συγνώμη! Δεν περίμενα ξέρετε ότι αυτά που έγραψα πριν τρία σχεδόν χρονιά θα έβγαιναν πικρές αλήθειες και μάλιστα έτσι. Και μάλιστα σύντομα.
’’ ΜΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΛΥΠΑΜΑΙ γιατί ένα πηχτό και βαθύ αίσθημα αδικίας σκεπάζει τον τόπο από συμπεριφορές πολιτικών που ενθαρρύνουν κάθε είδους παρανομία, στέλνοντας το μήνυμα στους πολίτες ότι επιτρέπονται όλες οι αυθαιρεσίες αρκεί να έχεις άκρες στην εξουσία. Έτσι κι αλλιώς δεν τιμωρείται κανείς….. ΜΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΛΥΠΑΜΑΙ γιατί εμείς υποθηκεύσαμε το μέλλον των παιδιών μας και ως ύστατη διορθωτική πράξη έχουμε την υποχρέωση να δώσουμε ουσιαστικές λύσεις.
ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΞΙΛΕΩΣΗ ΜΑΣ!
ΜΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΛΥΠΑΜΑΙ γιατί φοβάμαι ότι δεν θα κάνουμε την απαραίτητη σιγή για να ακούσουμε το ηχηρό και οργισμένο κλάμα μιας ολόκληρης γενιάς. Της γενιάς των παιδιών μας’’.
Και δυστυχώς ησυχία δεν έγινε!
Ξέρετε κάθε πρωί ξυπνάω τον πιτσιρικά μου και τον ετοιμάζω για το σχολείο. Αυτός όπως είναι λογικό δυσανασχετεί και σηκώνετε μουρμουρίζοντας ακατάληπτα,
Κάποιος σοφός (ανάμεσα σε διάφορες μαλακίες που είχε πει) είπε πως μοναδική μας πατρίδα είναι τα παιδικά μας χρόνια. Και νομίζω ότι είχε δίκιο. Γιατί όταν είσαι μικρός όλα σου φαίνονται μεγάλα. Μεγάλη ημερα, μεγάλος ουρανός, μεγάλα άστρα. μεγάλος μπαμπάς και μαμά, μεγάλη γιαγιά. Όλα. Μετά όλα αρχίζουν σιγά σιγά και μικραίνουν. Τώρα πια μετά από τόσα χρονιά αναλογίζομαι πως μπορώ να ονομάσω εγώ την δική μου πατρίδα και πως αυτή του γιου μου. Στην μαρκίζα του 60 γράφει “Sex, Drugs, Rock & Roll”,του 70 “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία”.Η δικιά μου μαρκίζα για κάποιον ανεξήγητο λόγο δεν γράφει τίποτα. Είναι κενή, Κι αν η δικιά μου είναι έτσι του γιου μου τι διάβολο θα γράφει? Και ποιος θα την γράψει αν όχι εγώ? Αν όχι όλοι μας?
Και όταν αρχίζουμε να βαδίζουμε παρέα για το σκολειό του στριμωγμενοι στα μπουφάν μας για να γλυτώσουμε το κρύο και την βροχή ανακαλύπτω κάτι καταπληκτικό. Άλλες σταγόνες πέφτουν με δύναμη πάνω σε κάτι παλιούς ντενεκέδες και συντρίβονται. Άλλες πάνω στα φύλα των δέντρων και λαμπυρίζουν σαν διαμάντια. Παρά πολλές σμάρι αμέτρητο, πέφτουν στον γεμάτο σκόνη δρόμο και γίνονται λάσπη και μετά πέφτουν κι άλλες κι άλλες και όπως φτάνουν κάτω κάνουν πλαφ και βλαστημάνε. Άλλες πέφτουν στο τσίγκινο υπόστεγο μιας παλιάς μονοκατοικίας και χειροκροτούν θριαμβευτικά και έπειτα κυλούν και πέφτουν στο χαντάκι στην άκρη του δρόμου και έπειτα ανακατεύονται με τα λασπόνερα.
Άλλες πέφτουν στις γλάστρες και τα φυτά που υπάρχουν στα μπαλκόνια και ανασταίνουν χρώματα κι αρώματα κι αναστενάζουν βαθιά και τραγουδάνε κάποιο άγνωστο σε μένα σκοπό. Κι άλλες σιγοκλαίγοντας και με καημό βαθύ πέφτουν πάνω στην κίτρινη ομπρέλα της μικρής μαθήτριας που περνά δίπλα μας αδιαφορώντας έχοντας στα αυτιά της τα ακουστικά του κινητού της. Και τότε προς μεγάλη έκπληξη του γιου μου σταματώ την κοπέλα που περνά δίπλα μας της ζητώ να βγάλει τα ακουστικά για να μπορεί να με ακούσει. ‘’Συγνώμη αλλά το ξέρεις ότι η βροχή τραγουδάει? Συγνώμη…Δεν το περίμενα ότι δεν θα την άκουγες’’ Και πριν προλάβει να συνέλθει από την έκπληξη απομακρυνόμαστε αργά. Πιο κάτω ξανασταματάω πιάνω τα χέρια του γιου μου που έχουν αυτήν την γλυκιά αίσθηση του βελούδου. ’’Οι άνθρωποι είναι σαν τις σταγόνες της βροχής. Όλοι ξεκινάμε από την ίδια πηγή και καταλήγουμε στην ίδια θάλασσα. Κανείς δεν ξέρει τον δρόμο που θα τον φέρει στο τέλος. Τίποτα και κανείς δεν ξέρει από πού θα περάσει και πως θα περάσει. Τον δρόμο της ντροπής, της λύπης, της χαράς, της δικαίωσης, του ξεπεσμού, της τρέλας, τον ίσιο, αυτόν που αναβαίνει, αυτόν που κατεβαίνει, αυτόν που οδηγεί στην άββυσο? Και ενώ αυτός προσπαθεί να καταλάβει βρίσκω επιτέλους τον τίτλο στην μαρκίζα μου, ΣΥΓΝΩΜΗ ΔΕΝ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΑ!